Schneider Weisse – Mein Aventinus. Tap 6. Przyszła w końcu pora na chyba pierwsze piwo tutaj z oceną 100/100 na ratebeer. Na warsztat trafia weizenbock z browaru Schneider o nazwie Aventinus. Nazwa nieprzypadkowa, wpisująca się w tradycję piw w tym stylu o nazwach kończących się na -us: Weihenstephaner Vitus czy Erdinger Pikantus. Przy czym trzeba zaznaczyć, że Aventinus był chyba historycznie pierwszy. Na czym polega koncept weizenbocka? W skrócie to skrzyżownie doppelbocka i hefeweizen. Z bocka mamy tutaj głównie moc i barwę, z hefeweizen duży udział słodu pszenicznego i drożdże górnej fermentacji. Spróbujmy zatem jak smakuje klasyka stylu.
Barwa brunatna, piwo zmętnione. Piana bardzo obfita, ale po kilku minutach opada prawie do zera. Aromat typowy dla hefeweizen tylko dużo słodszy. Zdecydowanie bardziej słodowy. Można też tutaj znaleźć delikatną nutę rodzynek. W smaku piwo pełne, ale zdecydowanie wytrwane. Czuć tutaj też te ponad 8% alkoholu zawartego w tym piwie. Posmak zdecydowanie wytrawny. Jest też delikatna kwaśność kojarząca się z piwami pszenicznymi. Goryczka niska. Wysycenie wysokie. Powiedziałbym, że jak dla mnie za wysokie, jak na tak mocne piwo. Piwo nieco zwodnicze, słodki aromat połączone z wytrawnym smakiem może zaskakiwać.
Mamy tutaj moc i słodki aromat koźlaka z przebijającymi się aromatami typowymi dla drożdży używanych w piwach pszenicznych, połączony z wysokim wysyceniem, wytrawnością i delikatną kwaśnością typową dla hefeweizen. Skrzyżowanie dwóch klasycznych styli, które samo w sobie też już jest klasyką. Jak dla mnie styl nieco nudny. O ile przyzwoitego pszeniczniaka wypiję chętnie, to z koźlakami już mi nie po drodze. To piwo mnie wyjątkowo zmęczyło. Pomimo, że to klasyka to jednak do mnie nie przemawia.
Ocena ogólna 3/5
Data przydatności – 16/11/2017; Data butelkowania: 16/11/2016
Alkohol – 8,2%
Ekstrakt – 18,5%
IBU – 16
Cena – 9 zł (sklep specjalistyczny)
Skład: woda, słód pszeniczny, słód jęczmienny, chmiel, drożdże.
Niepasteryzowane, niefiltrowane.