Piwo Żywe, niepasteryzowane. Piwo Żywe to kolejny po Koźlaku oraz Grand Imperial Porter produkt browaru Amber, którego mieliśmy okazję spróbować w ramach naszych spotkań. To jęczmienne piwo dolnej fermentacji jest zdecydowanie warte polecenia. Jasno bursztynowa barwa oraz delikatny zapach od razu zachęcają do skosztowania. Smak piwa nie odbiega absolutnie od jego wysokich walorów wizualnych, z bardzo delikatnie wyczuwalną słodyczą świetnie nadaje się do spożycia także w większych ilościach. Przy zakupie należy zwrócić uwaga na krótki termin przydatności do spożycia, aczkolwiek w lodówce to piwo nie ma szans ostać się zbyt długo. Piwo Żywe zdecydowanie wyróżnia się w naszym rankingu cena/jakość!

Goolman Gold, czyli Perła De Lux Edition. Piwo jasne z browaru Perła z Lublina. Na sam początek piwo wyróżnia charakterystyczna butelka z białego szkła o pojemności 330 ml. Złota barwa, mocna piana, sporo bąbelków. Piwo charakteryzuje się stosunkowo łagodnym smakiem, w szczególności jak na swoją 6 procentową zawartość alkoholu. Goolman Gold bardzo pozytywnie wypada w kategorii polskich pilsnerów i warto do niego wrócić ponownie.

Satan Red, zupełnie przypadkiem. Butelkę tego piwa kupiliśmy zupełnie przypadkiem wybierając pozycje na trzecie spotkanie. Mała, ciemna butelka z diabelską etykietą oraz informacją, że to cudo pochodzi z Belgii, zadecydowała o zakupie. Piwo, po którym absolutnie nie wiedzieliśmy czego się spodziewać kompletnie nas zaskoczyło! Ciemna, bursztynowa barwa. Wyborny bukiet smakowy, z elementami owocowymi i korzennymi. Satan Red wart był swojej ceny! Iście szatańska moc – 8% – która zdecydowanie skłania do nabywania go w małych opakowaniach. To nietuzinkowe piwo być może nie jest kandydatem do picia na co dzień, jednak od czasu do czasu, dla dopieszczenia swoich kubków smakowych, warto sięgnąć po produkt browaru De Block.

Faustus, niemieckie piwo pod polskim szyldem. Piwo warzone przez Herrnbräu Bürgerliches Brauhaus w Ingolstadt dla Browarów Warmińsko-Mazurskich Jurand w Olsztynie. Oryginalna etykieta na butelce nie pozwala na kupienie tego piwa przez pomyłkę, czytelny napis Piwo Pszeniczne powinien natychmiast zniechęcić tych którzy za tym rodzajem piwa nie przepadają. Niefiltrowane, mętne, z gęstą pianą i delikatnym posmakiem drożdży – czyli to co w pszeniczniakach lubimy najbardziej! Barwa troszeczkę ciemniejsza niż większość Hefe-Weizen’ów. Piwo zdecydowanie przyzwoite, które klasyfikujemy w kategorii średniej wyższej (gdyby nie nasza pasja do pszeniczniaków pewnie byłoby troszeczkę niżej).

Hollandia, zero emocji. O Hollandia Premium Lager ciężko powiedzieć cokolwiek. Piwo nie wzbudza zachwytu, ale jednocześnie też nie odrzuca. Złota barwa, stosunkowo mocna gorycz. Z pewnością dobre do ugaszenia pragnienia w upalne dni. Zawartość alkoholu nieco niższa niż w przypadku większości polskich lagerów. Piwo jedno z wielu, nie zapada na długo w pamięć. Na stosunkowo niską ocenę piwa z pewnością ma wpływ nasz osobisty brak entuzjazmu dla lagerów.

Koźlak Bock Beer Classic, kolejna pozycja z Ingolstadt. Butelka Koźlaka Bock Beer Classsic niedoświadczonemu piwoszowi może się pomylić z Koźlakiem z browaru Amber, ale zdecydowanie są to dwa różne koźlaki. Piwo wydaje się nam delikatnie przesłodzone. Dodatkowo wyczuwalny jest alkohol, aczkolwiek przy mocy 7,8% trudno tego uniknąć. Mając pod ręką Koźlaka z Ambera pewnie nie będziemy sięgać po tego z Ingolstadt zbyt często, ale cieszy nas sam fakt pojawienia się kolejnego kozła na sklepowych półkach.

La Trappe Blond, nasze pierwsze piwo od Trapistów. Na sam początek niestandardowe opakowanie: zakorkowana butelka 0,75 litra. Barwa nieco ciemniejsza niż się spodziewaliśmy, lekko mętnawe, mocna piana. Smak wyborny! Intensywny, z owocowymi elementami. Idealny balans pomiędzy goryczką, a słodyczą. Pomimo dużej objętości z zawartością butelki uporaliśmy się w mgnieniu oka – to z pewnością będzie przebój trzeciego spotkania. Pomimo wygórowanej ceny skusimy się jeszcze na inne piwa holenderskiego Brouwerij de Koningshoeven.

Оболонь Пшеничне, nad Wisłą po prostu Obołoń Pszeniczne. Postanowiliśmy zajrzeć co tam słychać u naszych wschodnich sąsiadów. Wybór padł na piwo ukraińskiego browaru Obołoń, którego produkty dystrybuowane są w Polsce od dłuższego czasu (ceny niestety nie odbiegają od poziomu piw importowanych z zachodniej Europy). Obołoń Pszeniczne to niefiltrowane piwo pszeniczne o jasnej, mętnej barwie. Charakteryzuje się obfitą pianą oraz intensywnym pszenicznym smakiem i zapachem. Pod względem walorów smakowych Obołoń absolutnie nie odbiega od piw niemieckich i jest dobrą alternatywą zarówno dla smakoszy pszeniczniaków jak i ludzi, chcących spróbować czegoś nowego.

Budweiser Budvar Světlý Ležák, oryginalny tylko z Czech. Chodzi nam o Budweisera z Czeskich Budziejowic, którego absolutnie nie należy mylić z amerykańskim Budweiserem, zwanym często Bud’em, od Anheuser-Busch. Ze względu na skomplikowaną sytuację znaku towarowego Budweiser, w niektórych krajach piwo z Budziejowic sprzedawane jest po nazwą Czechvar. Budweiser obok Pilsner Urquell jest jednym z najpopularniejszych czeskich piw na świecie więc nie mogło go zabraknąć także u nas. Budweiser to typowa czeska dwunastka (w Czechach jest wyraźny podział na piwa o 10% i 12% zawartości ekstraktu). Goryczkowe piwo o bardzo przyjemnem smaku. Piana jest mocna i długo się utrzymuje. Zdecydowanie nadaje się do spożywania także w większych ilościach, za każdym razem świetnie orzeźwiając. Budweiser to czeska klasyka, co istotne w Polsce sprzedawane jest piwo importowane z Czech, a nie robione na licencji w nadwiślańskich browarach. Skutkuje to co prawda nieco wyższą ceną, ale za to bez utraty oryginalnych walorów i prawdziwego charakteru czeskiego piwa…

1698: 300 Years, czyli powrót na wyspy. Złamalibyśmy tradycję gdyby na naszym spotkaniu zabrakło przedstawiciela piw typu Ale z Wielkiej Brytanii. Tuż przed północą w naszych kuflach zawitał ciemnobursztynowy trunek o bardzo przyjemnym owocowym zapachu. Mała ilość bąbelków i słaba piana nie mogą być wadą, gdyż takie są uroki tego gatunku piwa. Smak karmelowy, lekko palony z wyczuwalną chmielową goryczką, któremu intensywności dodaje dość wysoka zawartość alkoholu. Mimo mało przyciągającej butelki i ceny typowej dla brytyjskich pozycji, warto od czasu do czasu wrzucić butelkę tego piwa  do koszyka.

Dinkelacker Privat. Kolejnym piwem jakie ocenialiśmy był typowy lager niemieckiego pochodzenia. Piwo pod każdym względem przeciętne, charakteryzujące się złocistym kolorem, średnią ilością gazu,  niezbyt trwałą pianą, lekko wyczuwalną goryczką, trochę wyczuwalnymi drożdżami i słabym słodkawym posmakiem. Wizerunku dopełnia wrażenie wodnistości. Niby wszystko w granicach normy, a jednak czegoś brakuje. Gdyby nie cena mogłoby stanowić dobrą konkurencję dla trochę tańszych, krajowych produktów. Nasza niezbyt entuzjastyczna ocena wynika również z faktu, iż Niemcy przyzwyczaili nas do wysoko postawionej poprzeczki, do której temu piwu trochę brakowało.

Engel Kristallweizen, czyli Crailsheim po raz drugi. Pisaliśmy na drugim spotkaniu, że „z pewnością wrócimy jeszcze do innych produktów browaru z Badenii-Wirtembergii” i tak też się stało. Sprawdziliśmy tym razem pszenicznego przedstawiciela rodziny piw Engel. Butelka o kształcie typowym dla piw tego browaru, z metalową zakrętką umożliwiającą ponowne zamknięcie butelki oraz charakterystyczną etykietą. Piwo, co rzadko spotykane u pszeniczniaków, jest klarowne. Piana obfita i trwała. W smaku wyczuwalne cytrusy i mocny smak drożdży. Ocena jak najbardziej pozytywna lecz do ścisłej czołówki trochę zabrakło.

Relacja z trzeciego spotkania powoli dobiega końca, ale przed nami jeszcze wizyta na Słowacji, Ukrainie i w Niemczech.

Zlatý Bažant, inými slovami – svetové slovenské pivo. Złoty Bażant to najpopularniejsza marka słowackiego piwa, w niektórych krajach sprzedawana pod nazwą Golden Pheasant. Złoty Bażant to pilsner o przyjemnym goryczkowym smaku. Złocista barwa, przyjemny poziom wysycenia gazem, gruba, ale niezbyt trwała piana. Piwo nie wyróżnia się szczególnie pośród trunków zza naszej południowej granicy. Niestety nie wyróżnia się także niczym innym. Solidny europejski poziom to zazwyczaj jednak dla nas za mało.

Львівське 1715, aka Lwowskie 1715. Piwo proste, nie zachwyca absolutnie niczym. W porównaniu do innych ukraińskich browarów wypada słabo. Ot taki sobie lager bez wyrazu. Niewysoka zawartość alkoholu, nie wyróżniający się smak, piana bliska zeru, kolor typowy dla tego typu trunków. Gdyby nie cyrylica na etykiecie, która budzi w nas pozytywne wspomnienia, pewnie o Lwowskim zapomnielibyśmy jeszcze przed opróżnieniem kufli. Jeżeli chcecie spróbować czegoś z Ukrainy, sięgnijcie po Obołonia, jeśli macie po prostu ochotę na lagera, kupcie coś z mniejszych polskich browarów. W tym przypadku szkoda wydawać nawet tych paru groszy więcej na importowane piwo. Do Lwowskiego z pewnością już nie wrócimy.

Franziskaner Hefe-Weissbier, jest pszeniczniak, jest dobrze! Nasze zamiłowanie do piw pszenicznych nie maleje. W dodatku z pokorą uznajemy, że w tej kategorii Niemcy nie mają sobie równych. Jasny Franziskaner nas nie zaskoczył – spodziewaliśmy się wysokiego poziomu od samego początku. Na start: intensywny zapach. Delikatny słodowy smak; pszenica, drożdże, elementy owocowe…  Barwa: mętna, żółta przechodząca w pomarańczową. Świetny poziom wysycenia gazem, perfekcyjnie komponujący się z cytrynowym aromatem piwa. Początkowo obfita piana nie utrzymuje się zbyt długo, ale do samego końca pozostaje delikatny kożuszek. Piwo godne polecenia każdemu smakoszowi, najlepiej w komplecie z wersją Dunkel. Franziskaner pod każdym względem wart jest swojej ceny!

Powyższą trójką kończymy relację z  trzeciego spotkania. Emocji było sporo, zarówno tych pozytywnych jak i negatywnych. Wiele piw zapadło nam głęboko w pamięci; część z nich zadomowi się w naszych lodówkach na stałe, niektóre nie doświadczą tego zaszczytu ponownie. Taki już urok formuły naszego plebiscytu. Ranking trzeciego spotkania już wkrótce!