Minęło kilka tygodni i postanowiliśmy spotkać się po raz drugi w celu wzbogacenia naszych doświadczeń związanych z piwem. Po ostatnim razie doszliśmy do wniosku, że w celu zachowania szans na lepszą ocenę poszczególnych pozycji (szczególnie pod koniec spotkania), należy zmniejszyć ilość piwa przypadającą na każdego z członków, a także zmniejszyć ilość piw ciemnych w stosunku do piw jasnych (co też miało pozytywnie wpłynąć na nasze samopoczucie po spotkaniu). Kolejną olbrzymią zmianą było uczestnictwo trzeciej osoby, naszego serdecznego kolegi, który uczestniczył również w dwóch następnych spotkaniach i którego serdecznie z tego miejsca pozdrawiamy. Przejdźmy zatem do rzeczy.

Brackie, perełka z Cieszyna. Nasze drugie spotkanie rozpoczęliśmy produktem Brackiego Browaru Zamkowego w Cieszynie. W tym miejscu chiałbym zaznaczyć, że na tym spotkaniu znalazło się zestawienie bardzo dobrych piw, co tłumaczy dość niską lokatę tej pozycji w końcowym rankingu. Brackie jest bardzo dobrym piwem, o mocnym chmielowym smaku, jednym z nielicznych piw Grupy Żywiec wytwarzanych nadal metodą tradycyjną. Niestety Brackie bardzo ciężko zdobyć poza rejonami województwa śląskiego.

Ciechan Pszeniczne, czyli Polak potrafi. Jest to stosunkowo „młode” piwo (znajduje się na rynku od połowy 2007 roku), stanowiące olbrzymią konkurencję smakową dla zagranicznych marek. Mimo wielu głosów krytyki spowodowanych mało obfitą pianą oraz słabym aromatem typowym dla innych piw pszenicznych, nie potrafiliśmy oprzeć się urokom Ciechana. Piwo to charakteryzuje się łagodnym smakiem, przyciągającym również osoby nie przepadające za tym gatunkiem piwa. Nie zdradzę jeszcze dokładnej pozycji jaką zajął Ciechan ,ale wreszcie mamy pierwszy medal dla reprezentanta Polski.

Belhaven Scottish Ale. Mimo średnio zachęcającej butelki tej brytyjskiej pozycji i jeszcze mniej zachęcającej ceny, postanowiliśmy spróbować kolejnego piwa typu Ale (których po sukcesie Abbot Ale zakupiliśmy tym razem aż trzy). W szklance prezentowało się doskonale: ciemnobrązowe, klarowne, z charakterystyczną dla tego gatunku małą ilością gazu, o bardzo atrakcyjnym słodowym zapachu. Smak z delikatną lecz jednocześnie intensywną goryczką i praktycznie niewyczuwalnym alkoholem również przypadł nam do gustu.

Otwarcie drugiego spotkania należy zdecydowanie uznać za udane. Niebawem dalsza część relacji.

Okocim Pszeniczne, dobra jakość, dobra cena. Po trzech bardzo udanych pozycjach dobra passa nas nie opuściła i w naszych szklankach zawitał bardzo smaczny „pszeniczniak”. Wszystkie cechy począwszy od koloru, zapachu i piany, a na smaku skończywszy są bardzo typowe dla tego gatunku. Jedynym mankamentem jest mała intensywność smaku, przez co piwo sprawia wrażenie lekko wodnistego. Myląca jest natomiast marka „Okocim”, umieszczona na etykiecie jedynie w celach marketingowych. Piwo w rzeczywistości jest produktem Duńskiego koncernu Carlsberg, natomiast sam kraj, w którym jest ono produkowane pozostaje tajemnicą.

Zlatý Bažant Tmavý, czyli przerwana passa. Po czterech pierwszych piwach, z których każde pozytywnie pobudzało nasze kubki smakowe,  sięgnęliśmy po ciemnego Lagera produkowanego przez naszych południowych sąsiadów. Nie będę owijał w bawełnę: tak słabego piwa dawno nie piliśmy. Zaraz po otwarciu butelki uderzył nas dość nieprzyjemny zapach, który na szczęście szybko się ulotnił. Po nalaniu można zaobserwować wręcz czarną barwę, która przekłada się na zbyt mocny smak palonego słodu. Do tej pozycji z pewnością nie powrócimy.

Fischer Tradition, czyli kość niezgody. Z tym piwem mieliśmy nie lada kłopot. W naszej ocenie piwo jest delikatnie mówiąc odrzucające. Kilkukrotnie sprawdzaliśmy datę przydatności do spożycia, nie wierząc, że ten smak to zamierzony cel (przypomina średniej klasy wino owocowe z dużą ilością gazu). Wypicie jednej trzeciej butelki, jaka przypadła każdemu z nas, była dla mnie nie lada wyzwaniem. Na czym więc polegał wspomniany kłopot? Nasz nowy uczestnik spotkania wręcz rozpływał się w zachwytach nad smakiem Fischer’a. Po długich i ostrych dyskusjach, drogą kompromisu, jedyny jak do tej pory reprezentant Francji wylądował na przedostatniej lokacie.

Zapraszamy już wkrótce na prezentację kolejnych zawodników.

Engel Premium, niemieckie czyli dobre. Engel Premium Pils to pierwsze piwo rodem z Crailsheim w Niemczech, którego postanowiliśmy spróbować. Już na półce piwo wyróżnia się spośród innych – butelka zamiast typowego kapsla ma metalową zakrętkę. Opakowanie jednak to nie jedyny walor anielskiego piwa. Możliwość zamknięcia wcześniej otwartej butelki, ze względu na wyśmienity smak piwa absolutnie się nie przydaje. Słód jęczmienny, dolna fermentacja, typowa dla piwa typu pilzneńskiego goryczka. Z pewnością wrócimy jeszcze do innych produktów browaru z Badenii-Wirtembergii.

Leute Bokbier, w końcu Belgia. Ciemna czerwono-brązowa barwa, solidna piana oraz intensywny aromat odczuwalny zaraz po otwarciu butelki. Od razu wiedzieliśmy, że będzie to z pewnością jedna z wyżej ocenianych przez nas pozycji tego dnia. Piwo niezbyt słodkie, o bogatym, lekko owocowym posmaku. Produkt browaru Van Steenberge zdecydowanie wart jest swojej (nie małej w Polsce) ceny. Z całym przekonaniem możemy stwierdzić, że Belgowie potrafią robić wyśmienite piwo!

Newcastle Brown Ale, znowu Anglia, znowu Ale! Sentyment do angielskiego ale’a mamy od dawna. Dla każdego człowieka wychowanego na jasnych piwach każda degustacja chmielowych trunków z Wysp jest nie lada przeżyciem. Newcastle Brown Ale być może nie jest najwybitniejszym przedstawicielem swojego gatunku, ale ciemna barwa oraz butelka z białego szkła i elegancka etykieta z hasłem The One and Only zdecydowanie pozwalają mu się wyróżnić na półce. Newcastle Brown Ale dostępny jest w wielu krajach świata i z pewnością jest zawsze dobry dla urozmaicenia piwnej monotonii.

Cornelius Weizen Bier, czyli kolejny polski „psze-ciętniak”. Jako dziesiąte w naszych kuflach znalazło się całkiem przyjemne piwo pszeniczne. Pod każdym względem mieściło się w ramach przyzwoitości i nie wyróżniało się ani pozytywnie, ani negatywnie. Piana dość szybko opadająca, smak i zapach typowe dla pszeniczniaków (tylko mniej intensywne), barwa troszkę ciemnawa. Cena z pewnością konkurencyjna w stosunku do produktów zagranicznych.

Irseer Kloster-Urtrunk prosto z niemieckiego klasztoru. Już biorąc do rąk butelkę tego piwa wiedzieliśmy, że będziemy mieli do czynienia z napojem nietypowym i oryginalnym. Dojrzałe piwo klasztorne, produkowane na starych recepturach, przy użyciu drożdży fermentacji dolnej, niefiltrowane. Bardzo ciekawa i przyciągająca etykieta nawiązująca do klasztornych tradycji piwowarskich. I choć owa „klasztorność” tego piwa w dzisiejszych czasach pozostaje w pewnym stopniu jedynie w sferze marketingu, to z pewnością wiemy, że nie mamy do czynienia z produktem wielkich koncernów. Do zdecydowanych minusów należy wysoka cena.

Schöfferhofer Hefeweizen Dunkel. W tym miejscu brakło mi słów. Doskonałość pod każdym względem: barwa, smak, zapach. I to wszystko za bardzo rozsądną cenę. Pozycja, do której będziemy wracać z pewnością niejednokrotnie. Bardzo orzeźwiające, o bardzo oryginalnym, pełnym harmonii smaku. Kolejny dowód na bogate doświadczenie niemieckich browarów.

Święta, święta i po świętach… a my po chwilowej nieobecności kończymy relację z drugiego spotkania.

Tucher Pilsener, czyli niemiecki skład rezerwowy. Kolejne piwo, które w innym zestawieniu mogło by wylądować na zdecydowanie wyższej pozycji. Jedynym zastrzeżeniem z naszej strony, nie licząc dość wysokiej ceny, jest brak jakiejkolwiek piany (znika praktycznie zaraz po nalaniu). Polecamy wszystkim tym, których nie odstrasza intensywna chmielowa goryczka, będąca bardzo charakterystyczną cechą Tucher’a. W porównaniu z innymi niemieckimi piwami pozostaje jednak lekko w tyle.

Wells Bombardier English Premium Bitter, czyli upadek Wysp. Był to już trzeci brytyjski przedstawiciel drugiego spotkania i zarazem zdecydowanie najsłabszy (a może to ta późna godzina…).  Piwo niby posiada wszystkie cechy charakterystyczne dla tego gatunku, ale czegoś mu brakuje… goryczka słabo wyczuwalna, zbyt wyczuwalny palony słód, jakieś owoce w tle. Brak odpowiedniego wyważenia i pełni smaków. Do tego wszystkiego dochodzi dość wysoka w Polsce cena. Do tej pozycji raczej nie powrócimy.

Wieselburger Stammbräu, czyli austriacka siódemka. Podobnie jak na pierwszym spotkaniu w naszej lodówce znalazł się jeden reprezentant Austrii i ponownie zdobył siódmą pozycję. Piwo przeciętne, ale pod każdym względem poprawne. Przyjemna barwa, łagodny chmielowy smak, niezbyt intensywny lecz przyjemny zapach. Mylące jest z pewnością opakowanie z tradycyjnym zamknięciem i stylizowaną etykietą, nieadekwatne do masowego charakteru tego trunku. Cena stanowczo zbyt wysoka.

I tak oto chwilę po trzeciej w nocy, po sześciu godzinach i piętnastu butelkach, zakończyliśmy drugie spotkanie. Kolejne odbyło się niespełna miesiąc później, ale o tym następnym razem, natomiast ranking już jutro!