Złote Lwy, z Bielkówka. Trunek z browaru Amber po raz kolejny zagościło u nas. Tym razem pora na lagera Złote Lwy. Piwo jasne, warzone metodą dolnej fermentacji, ekstrakt 12,2%, alkohol 5,6% – także tutaj bez niespodzianek, całkiem typowo. Piana gruboziarnista, początkowo obfita, później szybko zanika, po pół minuty zostaje cieniutka warstwa, po minucie nie zostaje prawie nic. W smaku dostateczna dla nas ilość goryczy. Na pochwałę zasługuje elegancka etykieta oraz ładny kapsel. Bardzo spodobała nam się także łacińska sentencja Hic Sunt Leones umieszczona na etykiecie. Piwo zakupione za 3,89 zł. Na plus Złotych Lwów przemawia estetyka opakowania, przyzwoity smak oraz rozsądna cena. Podsumowując bardzo dobrze, bardzo dobrze – dostateczny…

Cornelius Ale Ale, czyli polski ale. Po Weizen Bier przyszła pora na kolejne piwo Corneliusa, tym razem Ale Ale. Etykieta budzi skojarzenia z londyńskim metrem, ale piwo jest jak najbardziej polskie. Piwo w miarę klarowne, pomimo tego, że na etykiecie możemy znaleźć informacje, że jest niefiltrowane. Piana na początku obfita, ale znika dość szybko. W smaku można doszukać się nawiązań do brytyjskiego ale, choć piwo jest nieco słodsze niż można by się tego na początku spodziewać. Ale Ale nie powaliło nas na kolana, ale też specjalnie nie zawiodło. Kolejna przyzwoita pozycja z browaru w Piotrkowie Trybunalskim, którą możemy śmiało polecić w ramach piwnych eksperymentów.

Łomża Eksport, przyzwoite piwo za małe pieniądze. Postanowiliśmy oficjalnie spróbować piwa z  szeroko reklamowanego ostatnio w Polsce browaru w Łomży. Pierwsze wrażenie, to szybko opadająca piana, z której po kilku sekundach nie zostaje już nic. Jeśli chodzi o smak to piwo charakteryzuje się, jak na rasowego pilsa przystało, zauważalną goryczką. Na plus można także zapisać przyzwoite wysycenie dwutlenkiem węgla. Tradycyjna jest też dla polskich piw zawartość alkoholu – 5,7%. Butelka zielona, z etykietą nawiązującą do lokalnych tradycji ludowych. Nie doszukaliśmy się większych uchybień w tym piwie. Przy cenie 2,25 złotego za butelkę można uznać je za dość atrakcyjne, także śmiało możemy je polecić.

Okocim Porter, próbujemy piwa z dużego koncernu. Jako tytułu pozwoliliśmy sobie użyć hasła jakim browar Okocim reklamował swoje jasne piwo kilka lat temu. Tym razem postanowiliśmy spróbować wersji Porter, która pojawiła się już jakiś czas temu na naszym rynku. Po pierwsze – butelka. Typowa nowa butelka Okocimia o ujednoliconej stylistyce, bezzwrotna, z wygrawerowanym logo browaru zamiast etykiety. Zgrabna i elegancka, nam się podoba. Po drugie – samo piwo. Piana jak się patrzy – na 2 palce, barwa bardzo ciemna, jak na porter przystało. W smaku bardzo słodkie. Na całe szczęście ta słodycz dość dobrze maskuje 8,3% alkoholu, które znajduje się w piwie.

Okocim Porter nas nie zaskoczył, ale też szczególnie nie zawiódł. Jak na swoją cenę oscylującą w okolicach 4  złotych jest to całkiem poprawne piwo. Może śmiało konkurować z porterem z Żywca/Cieszyna.

Efes Dark Brown, czyli piwo z Turcji po raz trzeci. Kolejna wizyta w Turcji, kolejne piwo z tego kraju gości na naszym przeglądzie. Tym razem jest to Dark Brown z znanych już nam browarów Efes. Piwo w małej butelce z białego szkła, z kapslem typu twist-off. Po przelaniu do szklanki pierwsza obserwacja: absolutny brak piany. Barwa, jak można się domyśleć na podstawie nazwy – ciemna. W zapachu można wyczuć nuty kawowe i czekoladowe. Piwo jest słodkawe, dość dobrze wyczuwalny jest smak kawy. Jedna z rzeczy których w tym piwie bardzo brakuje to CO2, ciemny Efes jest zdecydowanie za słabo nagazowane. Efes Dark Brown nie powala na kolana, ale można je uznać za dość ciekawe urozmaicenie. Piwo zakupione w Istambule w cenie 2 lir tureckich (równowartość około 4 złotych).

Jak można zauważyć, dokonaliśmy kilku zmian na stronie. Podzieliliśmy piwa na gatunki oraz kraje pochodzenia – nowy panel Kategorie po lewej stronie. Tak jak do tej pory pełna lista piw dostępna jest po prawej. Zmieniamy także format publikacji, teraz jeden post poświęcony będzie tylko jednemu trunkowi. Wybaczcie nam nie w pełni spolszczoną wersję nowego layout’u, postaramy się usunąć te mankamenty w najbliższym czasie.

Mamy nadzieję, że zmiany przypadną naszym Czytelnikom do gustu!

Erdinger Weissbier, pszeniczniak prosto z Bawarii. Według piwnego przewodnika pod redakcją Michaela Jacksona Erdinger Weissbräu to największy browar pszeniczny na świecie. Flagowym produktem tego założonego w 1886 roku browaru jest Erdinger Weissbier – jasny pszeniczniak. Piwo to jest eksportowane na szeroką skalę do wielu krajów Europy, stąd też pewnie jego nieco uniwersalny smak. Barwa dość ciemna jak na hefeweizen, bardzo mętna. W smaku wyczuwalne drożdże, ale niezbyt dużo aromatów cytrusowych, których można by się tutaj spodziewać. Momentami wyczuwalna jest lekka gorycz. Piwo bardzo przyzwoite, ale nie zachwyca niczym konkretnym. Z pewnością jednak spróbujemy jeszcze innych piw z browaru w Erding.

Krombacher Pils, czyli klasyczny niemiecki pils. Krombacher to jedno z popularniejszych piw za naszą zachodnią granicą. Cechy charakterystyczne: jasna barwa, obfita piana, wysokie wysycenie dwutlenkiem węgla. Do tego mocno chmielowy smak z przyzwoitą ilością goryczki. Krombacher to przyjemne piwo, w szczególności dobrze nadające się do spożycia w upalne dni na świeżym powietrzu.

Edelweiss Hefetrüb Weissbier, po prostu dobre piwo z Austrii. Mętne piwo z obfitą pianą, jak na porządnego pszeniczniaka przystało. W smaku nuty cytrusów i goździków przebijają się przez klasyczny smak pszenicznego słodu. Goryczki tutaj niewiele. Dodatkowych emocji przysparza wysokie wysycenie CO2. Piwo znika z szklanki wyjątkowo szybko i pozostaje nam tylko pusta butelka z bardzo przywoitą, jasną i czytelną etykietą. Zdecydowanie polecamy tego pszenicznika z Hofbräu Kaltenhausen!

Samson Budweiser Bier Premium, světlý ležák, który nas zawiódł. No cóż powiedzieć, więcej spodziewaliśmy sie po czeskim Samsonie. Przeciętne piwo, nie wyróżniające się niczym. Piana nikła i opada szybko, barwa jasna. Brak wyrazistego zapachu jak i smaku, lekka goryczka. Piliśmy wersję eksportową kupioną w Polsce. Trzeba mieć nadzieje, że w czeskiej hospodzie smakuje lepiej. Raczej odradzamy sięgania po to piwo.

Grolsch Premium Lager, czyli holenderska klasyka. Grolsch’a pił kiedyś chyba każdy. Ten holenderski lager eksportowany jest na cały świat, niestety często z całą linia produkcyjną… Piwo uderza w uniwersalne gusta piwoszy. Przyzwoity pilsner o jasnej i przejrzystej barwie, dobrym nagazowaniu i lekkim smaku. Do tego przyzwoita, choć nie odstająca zbyt mocno od normy ilość alkoholu – 5%. Na polskiej półce piwo wyróżnia butelka o objętości 0,45l.

Krušovice Černé, kolejne tmavé bez wyrazu. Ciemne, ale wyjątkowo lekkie piwo z Czech. Barwa ciemna, piana drobnoziarnista, utrzymuje się przez dluższą chwilę w szklance. W smaku mocno czuć palony słód, jest to zdecydowanie dominujący element. Piwo ma tylko 3,8% alkoholu co zdecydowanie odróżnia jest od ciemnych piw z Polski. Mały plus za dość ładną etykietę oraz szeroką dostępność w polskich sklepach i niską cenę. Jeśli ktoś ma ochotę na niedrogiego, lekkiego ciemniaczka to Krušovice wydają się dobrym kandydatem. Nas jednak nie zachwyciły.

Weihenstephaner Hefeweissbier Dunkel, kolejny ciemny pszeniczniak z Bawarii. Po raz kolejny udało nam się spróbować jednego z naszych ulubionych gatunków piwa! Mętna, ciemna barwa może na początku odtrącać niedoświadczonego piwosza, ale my już się do tego przyzwyczailiśmy, taki już urok ciemnych pszeniczniaków. Piana obfita i trzyma się mocno po przelaniu piwa do szklanki. Zapach pszeniczny, lekko przebija się palony słód oraz karmel. W smaku dominują te same aromaty, a dodatkowo można wyczuć delikatne nuty owocowe: bananowe oraz goździkowe. Browar Weihenstephan z okolic Freising w Bawarii szczyci się niemal tysiąc letnią historią wywodzącą się z tradycji piwowarskich lokalnego klasztoru Benedyktynów. Obecnie browar produkuje poza Hefewiessbier Dunkel jeszcze kilka innych gatunków piwa, których także będziemy chcieli spróbować. Piwo polecamy zarówno wielbicielom gatunku jak i okazyjnym degustatorom pszeniczniaków.

Birra Moretti, czyli po raz pierwszy u nas – piwo z Włoch. Birra Moretti to lekki pilsner, bez żadnych dodatkowych walorów smakowych. Jasna barwa, nikła piana, brak wyraźnego zapachu. Z pewnością piwo z Udine dobrze nadaje się do ugaszenia pragnienia w czasie urlopu spędzanego w Italii. W związku z tym, że piwo z Półwyspu Apenińskiego pojawiło się u nas po raz pierwszy, przymykamy nieco oko na jego jakość i nie dołujemy go w zestawieniu. Cieszmy się, że także na południu Europy warzy się piwo, które da się jednak pić. W Polsce można jednak zdecydowanie lepiej spożytkować 8,59 zł, które kosztowała nas butelka 0,66 litra.

Bernard Světly Ležák, czeskie piwo poniżej oczekiwań. Z etykiety można się dowiedzieć, że podczas tradycyjnej rękodzielniczej produkcji, każdej fazie warzenia piwa poświęcona jest szczególna uwaga. Można też wyczytać, że piwo jest niepasteryzowane. No cóż, z tymi stwierdzeniami cieżko dyskutować nie wizytując browaru w czeskim Humpolcu, więc skupimy się na naszych wrażeniach. Piana obfita, ale dziurawa i szybko opada. Pod względem zapachu i smaku piwo nie wyróżnia się od innych czeskich piw, chmielowa goryczka nie pozwala zbytnio przebić się na powierzchnię innym elementom. Mały plus za stosunkowo atrakcyjną butelkę i etykietę, ale to dla nas to zdecydowanie za mało by dobrze ocenić piwo. To nie był dobry dzień na Bernarda.

Weissbier Piwo Pszeniczne, czyli pierwszy wielki zawód tego dnia. Przymiotnik pszeniczne w nazwie niepróbowanego wcześniej piwa wystarczył do podjęcia decyzji o zakupie. Po etykiecie można sądzić, że piwo pochodzi z warszawskiego minibrowaru restauracyjnego BrowArmia Królewska, po dłuższym śledztwie jednak doszliśmy do informacji, że piwo ważone jest w Landenburger Brauerei w Niemczech. Pomimo tego, że niemieckie weizeny zwykle oceniamy wysoko tutaj niestety spotkał nas spory zawód. Niby barwa i piana typowa na dla pszeniczniaków, niby zapach taki jak się należy, niby mętne i zawiesiste, ale jednak czegoś brakuje. W smaku wydaje się rozwodnione, nijakie i jakoś mało pszeniczne. Pomimo, że niepasteryzowane i niefiltrowane, to słabo drożdżowe, bez oczekiwanego pszenicznego posmaku. Absolutnie nie tego się spodziewaliśmy i czujemy się mocno zawiedzeni. Z przykrością musimy stwierdzić, że było to jedno z  najsłabszych piw pszenicznych w naszej karierze.

Young’s Special London Ale, jak zwykle na wysokim poziomie. Już na początku postanowiliśmy wypłynąć na szerokie wody i spróbować Special London Ale z browarów Wells & Young’s. Zgodnie z tradycją tego angielskiego ale’a oceniamy wysoko. Na początku przyjemny chmielowy zapach, później nieoczekiwanie piana, która jednak stopniowo osiadała. Barwa nieco jaśniejsza niż się spodziewaliśmy, jasno bursztynowa. W smaku głównie chmiel, goryczkowy posmak oraz bardzo delikatne owocowe nuty. Smak piwa jak i opakowanie oceniamy wysoko. Narzekać można tylko na cenę, która w Polsce oscyluje w okolicach 10 złotych.

Pora w końcu rozpocząć przegląd szóstego spotkania, z którym, przyznając się bez bicia, nieco się ociągaliśmy. Na początek zestaw: Słowacja, Wielka Brytania oraz Polska.

Kelt Výčapný, lekka dziesiątka. Kelt w wersji 10% jest bardzo lekkim piwem odpowiednim raczej na letnie upały niż zimowe wieczory. Jasny kolor, piana obfita ale niestety szybko opadająca. Smak delikatnie goryczkowy. Nietypowa dla polskiego rynku niższa zawartość ekstraktu chmielowego może powodować u niektórych wrażenie rozwodnienia piwa, ale taka już jest przypadłość desiatek zza naszej południowej granicy. Kelta polecamy lubiącym wypić lekkie, ale nie pozbawione treści piwo dla ugaszenia pragnienia. U nas jako pierwsza pozycja spotkania sprawdził się perfekcyjnie.